Powered By
BLOGFA.COM
اين كه بخواهيم بگوييم وحيد موسائيان الان در چه موقعيتي در عرصه هنر سينماي كشور و جهان قرار دارد . چگونه سينماگر شد . چه فيلم هايي ساخته . اصلا سينمايش چگونه سينمايي است همه مهم و در جاي خود براي معرفي هنرمندي در قد و اندازه او لازم است .
اما اين كه بدانيم چگونه ــ وحيد موسائيان ــ آغاز شد و ادامه داد و به اينجا كه امروز هست رسيد خود بحثي است جدا از آنكه گفتيم .....
پير مرد عاشق بود
لابه لاي نوشته هايي قديمي و صد البته از آن دست نوشته ها، كه بايد خصوصي خصوصي تلقي اشان كرد .منظورم آن تيپ نوشته هايي است كه آدم براي دلش مي نويسد و نمي خواهد كسي ببيند شان و بخواندشان . قصه ي مردي را دارم كه گم شده و كوچه به كوچه دنبال خودگم شده اش مي گردد. مرد عكسش را به اين وآن نشان مي دهد ، شايد كسي نشاني از او داشته باشد .
هيچ كس اما ، نه مرد را مي شناسد و نه عكس را. مرد هنوز دنبال خودش مي گردد و ...
به دليل ايست قلبي؛
مشكاتيان از فستیوال جهانی موسیقی(روح زمین) انگلستا ن مقام نخست را داشت
مغني ملولم .....
مي رفتيم روي پشت بام . هوا بس ناجوانمردانه داغ بود آن روز ها و شب هاي تايستان . پشت بام را آب مي پاشيديم كه براي ساعتي ديگر خنك شود . اولش هوا دم مي كرد . اما؛ نسيمي كه مي وزيد انگار نه انگار همين جا بود كه ساعتي پيش هرم گرمايش دل را هم مي سوزاند .
پشت هیچستانيم !
ابراهيم جوادي را هم چسبيده به ديوار ديدم . اين بار نه جواب سلامم راداد و نه پرسيد چطوري عزيزم ؟
قهر نبود . حوصله حرف زدن نداشت .
گفتم : آقاي جوادي سالي كه انتظامي و نصيريان آمده بودند خرم آباد وتو داشتي با نصيريان در رابطه با تئاتر حرف ميزدي يادت مانده ؟
گفتم : يه نمايش بازي مي كردي كه در آن دست و پاتو زنجير كرده بودن و تو مي خواندي ....
گفت : بچه پهلوان زنده اش عشقه.
برگشتم ببينم به كي ميگويد بچه . جز خودم كسي را نديدم . نه كه خود خواه باشم و خود بين . واقعا كسي نبود . در چشم هايش خيره شدم و گفتم : آقا ! من ؟ من كه بچه نيستم .
گفت : آخه هنوز تو نيومده بودي تئاتر بازي مي كردم .
گفت : پدرش هم تعزيه مي گردانده
گفت : خانواده اش چه كار خوبي كرده اند كه زير اعلاميه مجلس ترحيمش ننوشته اند ابراهيم جوادي بازيگر و پيشكسوت تئاتر ....
حق داشت چون از لحظه ايي كه چشم هايش در آسمان گره خوردند ؛ آشنايي از مدعيان و متوليان هنر را در حوالي خودش نديد .
گفتم آقا اجازه دارم بنويسم كي و كجا و چه جور تئاتر را در خرم آباد دهه سي شروع كردي ؟
گفت :
نه ! فقط بنويس دبير دبيرستان هاي خرم آباد بودم !
دبيري كه ...
گفتم : اقاي جوادي .....
گفتم : ول كن بچه دل خوش سيري چند ؟
کویر به روایت نصرالله کسرائیان 
برداشت از صفحه 9روزنامه کلمه سبز روز یکشنبه چهار خرداد
نام و عکس های نصرالله کسرائیان آن قدر درداخل و خارج شناخته شده است که برای نوشتن خبر کتاب تازه اش احتیاج به توضیح اضافه ای نباشد. به غیر ازعنوان کتاب : «کویرهای ایران با عکس هاییاز نصرالله کسرائیان »
نصرالله کسرائیان متولد 1323خرم آباد است که اگر چه در رشته حقوق دانشگاه تهران تحصیل کرده اما؛ به عکاسی روی آورده او عکاسی را از سال1345 آغاز کرده و تا کنون بیش از سی جلد کتاب و گزارش های تصویری متعدداز او در مجلات خارجی به چاپ رسیده
نوستالوژی کوچ در نمایشگاه کسرائیان
ایمیل ی داشتم از آشنایی چیز ی نگفته بود . فقط سلامی !
و این نشانی :
http://www.khabaronline.ir/news-1486.aspx
سر که زدم متوجه گزارش بر پائی نمایشگاه عکس هنرمند نازنین نصرالله کسرائیان شدم .
از ان کار قشنگ خوشحال شدم و از بی خبری خودم شرمنده .
باور کنید این همه بی خبر ماندن از هم دیگر غصه دارد . راستی می دانید نصرالله کسرائیان همشهریمان است .
مرگ اندیشی، گر چه ارامشی است غریب . اما، خبر مرگ دیگران را شنیدن تلخ است و ناگوار
این بیمارستان ایران مهر هم ، گویی همیشه یاد و خاطر عزیزانی را مطرح می سازد که ، ذوقشان
برای کوچ بیشتر است !
سید عزیز بود و بر عکس همیشه ی خنده هایش ، _بغضی _ که خبر مرگ قدرت الله کسرائیان را در همان جا _ بیمارستان ایران مهر _ می داد .
گفت : قدرت الله کسرائیان ، هنرمند عکاس همشهری که شهریور 1336 در خرم اباد متولد شد . ظهر امروز _ جمعه _ 12/11/86 در سن 50 سالگی هجرت بی رجعتش را اغاز کرد . هنرمندی که سال 1376 با همکاری نشر چشمه مجموعه عکس ، کو ه های ایران را منتشر کرد .
انسانی ساده زیست و بی ریا و بدور از هیا هوی نام و نشان . اینهارا استاد فرید قاسمی برایم گفت و وا داشتم ، شمارا نیز از درگذشت ان عزیز با خبر سازم
هركس بايد در پي كشف خود باشد!
پروين مراحمي، بر آنچه در پيرامونش مي گذرد نگاهي ژرف دارد. او بي آنكه مدعي شناسايي راز گل سرخ باشد، در زمانه اش شناور است. هم از اين رو سرشار است از تحرك و پويايي.
تثليت-عرفان، خط و موسيقي
به جاي مقدمه
عزيزي كه« بميرم سيت رضا سقائي» را خوانده بود با لطف و هم تحكم مي گفت: حالا كه امكاني هست و فرصتي، چرا اداي ديني نمي كني بر آنان كه بر ما سهمي بزرگ دارند و بسياري حرف هاي دیگر كه بماند.
مردي كه سبز مي انديشيد، خاكستري مرد
راز چگونه از اسب فرود آمدن و اولي تر دانستن ماندگاري بر اصل را، به خوبي راه و رسم منزل ها مي دانست. در پس نگاه نافذش، سايه عظيم و « البته» شوم كركس بي خردي و ناآگاهي را بر ميدان دانش و معرفت ديارش مي ديد. هم از اين رو است كه كمي بيشتر از چهل سال قبل، در اولين تشكل ادبي شهر از همه مي خواهد. تا نگاهشان را به فراسوي سختي و سنگيني كوه هايي كه زادگاهش را در جمود خودمي فشارند تعميم دهند. و لطيف و زيبا بينديشند. آرزو مي كند روزي را كه همه جور ديگر يددن را فرا گيرند. و زيبا انديشيدن را پيشه سازند. و يقين دارد سر آخر فكر و خرد هنرمندان از تنگناهاي دره اي كه آنان را محصور ساخته به سوي صحراهاي وسيع و پر از ذوق و شوق روي خواهد نهاد.
